Rotterdam Marathon

Rotterdam Marathon

Ik zat de steeds te denken om een verslag van de marathon te schrijven, maar ik wist niet waar ik moest beginnen en ik was ook nog steeds heel erg moe. Ik weet nog steeds niet zo goed waar ik moet beginnen dus ik begin maar gewoon bij zaterdagmiddag toen ik samen met mijn vader naar Rotterdam reed. We hadden een Airbnb gehuurd vlak bij de start, zodat we zaterdag mijn startnummer al op konden halen. Ik kon nu ook zondag wat langer slapen in plaats van vroeg in de trein en het was ook heerlijk om na de marathon even op de bank te ploffen en lekker te douchen in plaats van meteen de trein weer in.

Zaterdag dus mijn startnummer opgehaald, even pasta gegeten bij Jamie in de markthal en bij de Kids Runs en de Mini Marathon gekeken. Ook niet te lang, want ik moest vooral uitrusten. ‘s Avonds ook maar weer pasta (ik kon inmiddels geen pasta meer zien) en de playlist der playlist afmaken. Daarna vroeg op bed!

Marathon2

Zondag ging de wekker redelijk vroeg, want ik moest mijn havermout gaan eten. Ik kreeg het bijna niet weg, maar ik moest het opeten want ik kon alle energie heel goed gebruiken. Na de havermout even douchen, de marathonoutfit aan en ongeveer 100 keer naar de wc. Rond 9.30 gingen we richting het startvak. Ik moet zeggen dat ik You’ll never walk alone niet echt heel goed kon horen, en het kanonschot hoorde ik al helemaal niet. Na ik denk zo’n twintig minuten kwam ik ook over de startlijn. Na 400 meter deed gelukkig mijn horloge het ook en kon ik op weg naar de Erasmusbrug. Hier zouden misschien mijn ouders staan, maar helaas waren ze niet op tijd wegens een verdacht pakketje haha. Er stonden wel heel veel andere mensen aan de kant en dat was wel erg fijn.

De eerste kilometers had ik een klein beetje last van mijn lies, maar ik wilde niet nu al stoppen om te rekken. Na een paar kilometer ging het gelukkig weg. Al snel waren we bij het de Kuip, dit was meteen ook het vijf kilometerpunt, en de eerste drinkpost. Tot kilometer 15 vond ik het parcours eigenlijk niet heel veel aan, je liep wat door woonwijken wat niet echt interessant was. Bij 15 kilometer stonden er heel veel mensen, ook mijn ouders! Hier was een soort lus ik mijn ouders twee keer zag. Alles ging nog prima en tot mijn grote verbazing zag ik de 4.00 uur pacers een stuk achter mij. Dat kon niet de bedoeling zijn. Ik had een prima tempo erin, maar niet zo snel dat ik onder de 4 uur ging blijven. Maar okee, waarschijnlijk liepen zij gewoon te langzaam. Na 20 kilometer gingen ze mij ook met een flinke vaart voorbij, terwijl ik per ongeluk een klein beetje had versneld.

DSC05311
Hier was ik nog vrolijk en kon ik nog lachen

Bij 21 kilometer begon het eigenlijk al een klein beetje zwaar te worden, ik werd namelijk een beetje misselijk en kreeg buikpijn/steken in mijn buik. Oeii dat was niet de bedoeling, want ik was nog maar op de helft. Toch nog maar weer een gelletje nemen, want ik had wel energie nodig. Bij 25 kilometer ging ik bij het waterpunt even wandelen om veel te kunnen drinken en hopelijk me een klein beetje beter te voelen. Dat wandelen was wel lekker zeg, maar hup toch maar weer gaan rennen. Op 27 kilometer zag ik mijn ouders weer, maar moest ik ook de Erasmusbrug weer op. Er stonden weer heel veel mensen, maar het werd zwaarder en zwaarder. Rond 28 kilometer kwam er een tunnel, heel naar vond ik dat. Dat was ook het punt dat ik weer zo’n ranzig gelletje moest nemen. Ik ging me er niet echt beter door voelen. Rond 30 kilometer kreeg ik het echt zwaar, want toen zag ik iedereen die al bij 40 kilometer was en jaloers dat je dan bent. Rond 33 kilometer gingen we het Kralingse bos in, en ik was inmiddels zo misselijk geworden dat ik niks liever wilde dan overgeven, zodat ik me dan misschien een beetje beter ging voelen. Ik herinnerde dat mijn hardlooptrainer van vroeger een keer tegen iemand had gezegd die misselijk was: vinger in je keel, overgeven, een banaan oid eten en weer doorgaan. Nou had ik geen banaan maar nog wel een gelletje, dat moest ook wel helpen. Nou heb ik ik denk wel een stuk of acht keer mijn vinger in mijn vinger in mijn keel gestoken (niemand zei dat het leuk ging worden!), maar het werkte niet. Nouja dan maar weer doorlopen.

DSC05333
Bij 37 kilometer, al een stuk minder blij

Gelukkig wist ik dat rond 37 kilometer mijn ouders zou zien. Ze hadden ook een aanmoedigingsvideo ingestuurd, die heb ik gezien maar het ging allemaal een beetje langs me heen. Ik ben heel even stil gaan staan omdat ik zo misselijk was en ik een dadelreep wilde, maar toen ook maar weer door want ik moest toch naar de finish. Ik heb toen nog van alles geprobeerd om me beter te voelen: een dextro, winegums, zoute sticks, de dadelreep en sinaasappels. Vanaf 30 kilometer zijn er namelijk heel veel mensen die langs de kant staan met bananen en dergelijk, heel leuk is dat! Het hielp allemaal helemaal niks. Bij 40 kilometer was er nog een waterpunt waar ik nog even ging wandelen om nog wat drinken binnen te krijgen. Mensen riepen naar me kop op Ingrid, je bent er bijna terwijl ik heel even aan het wandelen waren. Op zich heel leuk natuurlijk, maar ik kon ze ook wel wat aandoen want ik kon niet écht meer en zij hadden niet al 40 kilometer hardgelopen dus wat zaten ze te zeiken. Toch maar weer gaan rennen, al ging het niet heel moeilijk. Ik kon niet meer en het was zo zwaar, en twee kilometer duurt dan heel erg lang. Eindelijk, eindelijk was daar dan de finish in zicht. Het was alsnog een takke eind, maar de Coolsingel maakte veel goed. Ik deed mijn muziek uit en probeerde nog een beetje vrolijk te kijken en een soort van te gaan versnellen. Na vier uur, drieëntwintig minuten en zevenenveertig seconden kwam ik eindelijk over de finish.

DSC05347

Ik had het gehaald en ik was zo zo zo kapot. Ik kon echt niet meer. Na even over een hek te hebben gehangen moest ik zo snel mogelijk het finishgebied uit om te kunnen zitten, en het liefst heel lang. Ik kreeg mijn medaille en een roos en iemand vroeg of ik op de foto wilde. Wat dacht ie wel niet, ik had net 42 kilometer gerend en was (zichtbaar) naar de klote, tuurlijk wil ik dan niet op de foto haha. Het enige wat ik wilde wat zitten en niet bewegen. Ik belde mijn ouders op dat ik ergens zat en niet meer kon lopen. Ik kreeg een warmtedeken want ik kreeg het meteen heel koud, en heb daar een tijdje gezeten, tot ik weer een beetje minder uitgeput was. Mijn ouders moesten me overeind helpen en ik strompelde richting ons appartement. Daar ben ik op de bank geploft en kon er het eerste half uur niet afkomen. Ik kon helemaal niks meer. De spierpijn maandag was echt niet te doen, maar het gaat vandaag al wel een stuk beter. Het was heel zwaar, maar ook zo cool om gewoon een marathon te lopen! Echt euforisch ben ik niet geweest, daar was ik te kapot voor, maar heel blij dat ik hem heb uitgelopen ben ik wel. Het heeft ook wel iets soort magisch, helemaal kapot gaan maar er ook zo van ‘genieten’. Ik heb er ook zo lang voor getraind, en dat was echt niet altijd leuk. Dan lag ik weer eens op zaterdagavond vroeg in bed om zondag drie uur lang in mijn eentje langs de Amstel te gaan lopen. Of die keer dat ik met windkracht 100 27,5 kilometer lang door de regen liep en tot op het bot verkleumd was. Die keren dat ik niet meer wilde en niet wist of ik het ook wel zou halen en waarom ik dit ook alweer zo nodig wilde. Maar het is het allemaal waard geweest, en dat is denk ik ook wat de marathon zo mooi maakt. Zo mooi, dat ik nu alweer aan de volgende marathon denk. Maar eerst maar even helemaal herstellen. Nog even een bedankje voor mijn ouders die mij op zondags overal naartoe hebben gebracht omdat het hard waaide, mij ophaalden als ik niet meer verder kon en zondag heel Rotterdam hebben afgecrosst om mij te supporten. Dankje heit en mem!

DSC05359DSC05371DSC05363 (2)

SaveSave

5 Replies to “Rotterdam Marathon”

  1. He Ingrid, 42.195m en vele km meer trainen dat zie je als je dit van dichtbij mee mag maken. De pijntjes, routes uitzoeken, andere oefeningen naast hardlopen, vies voedzame voeding, jezelf tegenkomen, de twijfel, vele oefenuren toch ergens zien te plannen. Maar altijd het doel voor ogen en de overtuiging ‘ik haal het en geef het op die dag echt niet op!’ Het gaan en halen van een doel, wat is er als ouder mooier om te zien. Blijf genieten, wij genieten mee.

  2. Hey Ingrid, Wat hast wer een prachtig ferhaal skrieuwn. Wat bist een “trochsetter”. Wat een geweldiche ervaring is san marathon, fysiek en mentaal, en hiel bysunder omdat het de eerste is. Wy foenen it ek geweldich om dit mai dei te beleven. No mar lekker bekomme!

  3. De buren op zuiderbolwerk 105 zijn maar best trots op hun I ngrid. Op hun bank genieten ze met volle teugen van al je doorzettingservaringen.Een bolwerk van fysieke en mentale kracht ben je.

  4. WIJ zijn als Buren op Zuiderbolwerk 105 o zo trots op onze Ingrid. Op onze bank lezen wij graag over al haar doorzettingservaringen. Een bolwerk van fysieke en mentale kracht waaraan wij ons in de verste verte niet kunnen spiegelen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *